วันแม่

บทความ เนื้อเรื่อง หรือ คำอธิบาย โดยละเอียด
พอฉันโตขึ้นมาอีกหน่อย อายุประมาณสิบขวบ
ฉันเริ่มสังเกตเห็นสิ่งแปลกปลอมบนใบหน้า
มันอยู่บริเวณโหนกแก้มข้างขวา เป็นสีน้ำตาลแกมดำ
ลักษณะเป็นจุดๆ ใหญ่บ้างเล็กบ้าง เกะกะลูกตาชะมัด
มันคือ…ฝ้า…ฝ้าถาวรซะด้วย
ฉันคิดตามโฆษณายารักษาฝ้ายี่ห้อหนึ่ง ที่ร้องเพลงว่า
“เป็นสิวเป็นฝ้า ใช้………สิคะ”
ได้การหล่ะ ฉันแคะกระปุกแล้วตรงดิ่งไปร้านอาแปะหน้าตลาด
ไปถามอาแปะว่ายารักษาฝ้ายี่ห้อนี่อันละเท่าไหร่
อาแปะตอบว่า 18 บาท (เมื่อ 20 กว่าปีนะ สมัยนี้ไม่ได้แล้ว)
ฉันยื่นเงินให้อาแปะ ดีอกดีใจแล้วรีบวิ่งกลับบ้าน
โดยเอายาแก้ฝ้าที่ซื้อมาซ่อนแม่ไว้ในกระเป๋านักเรียน
แต่แล้ว…ก็ไม่พ้นสายตาของแม่ไปได้
แม่สอบสวนฉัน…แต่ฉันไม่ยอมรับว่าเป็นของตัวเอง
แม่ตีฉันเบาๆ แค่ขู่ให้พูดความจริง แต่ฉันก็ไม่ยอมรับ
จนแม่ตีแรงขึ้นๆ ฉันจึงต้องยอมสารภาพทั้งน้ำตา
“รู้มั๊ย ที่แม่ตีเรา ไม่ใช่เพราะเราไปซื้อของพวกนี้มา
แต่ที่ตีเป็นเพราะไม่ยอมรับต่างหาก
อีกอย่าง ทำอะไรทำไมไม่ปรึกษาผู้ใหญ่
ยาพวกนี้ใส่สารอะไรบ้างก็ไม่รู้ หน้ายังบางอยู่แท้ๆ
ประเดี๋ยวก็ได้หน้าไหม้กันพอดี”
ตอนนั้น ฉันคิดอะไรก็ไม่รู้
ตัวอะไรเข้าสิงให้เป็นเด็กแก่แดด(คิดแล้วยังขำ)
จริงๆ แล้วเป็นรอยจากการที่ไปว่ายน้ำตากแดด
สำหรับเด็กน่ะใช้โลชั่นธรรมดาทา สักพักก็หาย
แม่ยังหยอกว่าไม่ต้องกลัวหรอกนะว่าจะไม่ได้เป็นฝ้า
ถ้าดูแลไม่ดี และยังวิ่งเล่นตากแดดหน้าดำหน้าแดงแบบนี้
ได้เป็นสมใจนึกแน่ๆ ล่ะแม่คู้นนน….
(บอกแล้ว รักของแม่ไม่ปราณีใคร รักมากก็ตุ๊บตั๊บมากหน่อย 55)
:: i-momay ครอบครัวตัว อ. ::