เรียงความถึงแม่                                                   

                    ทุกคนคงคุ้นเคยกับคำว่า “แม่” เป็นอย่างดี แม่เริ่มมีบุญคุณกับลูกมานับตั้งแต่แม่ตั้งครรภ์ เวลาที่แม่จะกิน จะเดิน จะนอน หรือแม้แต่จะนั่งแม่ก็ต้องทำอย่างระมัดระวัง เพราะแม่กลัวว่าจะกระทบกระเทือนไปยังลูกในครรภ์ได้ แม่ส่องกระจกดูท้องตัวเองทุกวัน ลูบท้องไป แล้วพยายามนึกภาพว่าลูกของแม่จะหน้าตาเหมือนใคร แต่ถึงลูกจะออกมามีหน้าตาอย่างไรก็ตาม แม่ก็รักลูกเสมอ แม่เฝ้านับวันเวลาที่ผ่านไปทุกวันๆ จนวันเวลาผ่านไปย่างเข้าสู่เดือนที่ 9 แม่ก็เริ่มรู้สึกปวดและทนทุกข์ทรมานมากกับการที่ลูกของแม่จะได้ลืมตาดูโลก มีคนโบราณกล่าวไว้ว่า “การออกศึกสงครามเป็นการเสี่ยงชีวิตสำหรับคนเป็นพ่อฉันใด การคลอดลูกก็เป็นการเสี่ยงชีวิตสำหรับคนเป็นแม่ฉันนั้น” แต่ในขณะที่แม่ได้เห็นแววตาอันใสบริสุทธิ์ของลูก ความเจ็บปวดก็หายพลัน เหลือแต่ความปลื้มปิติที่ได้เห็นลูกที่แม่ทนอุ้มครรภ์มา 9 เดือน คลอดออกมาในสภาพที่สมบูรณ์ หรือถ้าลูกออกมาในสภาพพิการ แม่ก็ยังคงรักลูกและพร้อมที่จะอยู่ดูลูกไปตลอดชีวิติของแม่ คราวที่หมออนุญาตให้แม่กลับมาอยู่บ้าน แม่ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า เพราะแม่ดีใจที่จะได้เลี้ยงดูลูกของแม่ด้วยมือแม่เอง  แม่พร้อมที่รับฟังปัญหาของลูกเสมอ และพร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือแก่ลูก ตามที่แม่จะช่วยได้ เพราะถ้าลูกมีความทุกข์ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม ผู้เป็นแม่ จะรู้สึกทุกข์ใจยิ่งกว่าลูกหลายเท่า   แม่เลี้ยงลูกมาตั้งแต่เล็กจนโต แม่ไม่ได้หวังสิ่งใดจากลูกมากมาย ขอเพียงแค่ให้ลูกของแม่นั้นเป็นคนดี บางครั้งแม่อาจด่าว่าหรือตีเราไป เรารู้สึกโกรธ แต่หารู้ไม่ว่าการกระทำของแม่นั้นเปรียบเสมือนกระดาษทรายที่คอยขัดเกลานิสัยลูก แม่ไม่เคยบอกให้ลูกกล่าวคำ “ขอโทษ” หรือให้ลูกบอกคำว่า “รัก” กับแม่ แต่ไม่ใช่ว่าแม่ ไม่อยากฟังคำ คำนั้นจากลูก แท้จริงแล้วคำคำนั้นเป็นคำที่แม่รอมาทั้งชีวิต ด้วยเหตุนี้เอง ลูกคนนี้อยากบอกกับแม่ที่แสนดีว่า “ลูกรักแม่” และขอโทษสำหรับความผิดทั้งปวงที่ลูกทำให้แม่ไม่สบายใจ และขอให้แม่รู้ไว้ว่าไม่มีใครอีกแล้วที่ควรค่าแก่การสรรเสริญนอกจากแม่ ลูกจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อแม่ แม้ความพยายามของลูกจะเป็นเพียงหนึ่งในความพยายามของแม่ที่ทำเพื่อลูกก็ตาม
                   ดังนั้น เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณของแม่ ข้าพเจ้าจะเป็นคนดี ตามที่ท่านได้มุ่งหวัง จะทำทุกอย่าง เพื่อให้ท่านสุขภายสบายใจ และจะรำลึกไว้เสมอว่า “แม่” คือบุคคลที่ข้าพเจ้าต้องรัก ต้องห่วงใย ต้องเอาใจใส่ดูแล ต้องเข้าใจความรู้สึก ต้องสำนึกในพระคุณ   ต้องเทิดทูนไว้เหนือบุคคลอื่นในโลกนี้ไปชั่วชีวิต  และสิ่งสำคัญที่สุดคือ ให้ทุกวันเป็นวันแม่ ไม่ใช่ให้ความสำคัญกับวันแม่เพียงวันเดียวเท่า

เรื่องราวเกี่ยวกับวันแม่อื่นๆที่น่าสนใจ