“บทความวันแม่ “แด่เธอผู้เป็นที่รัก”

เนื้อความ – แด่เธอผู้เป็นที่รัก           

ในห้วงความทรงจำของฉัน…..ถ้าเธอยังอยู่ แม้สุดขอบฟ้าก็จะตามหา แต่ในความเป็นจริง ภายใต้ท้องฟ้านี้ไม่มีเธออีกแล้ว มองผ่านกระจกบานใหญ่ในช่วงราตรี ชีวิตยามค่ำคืนเคลื่อนไหวจอแจ แสงไฟเล็กๆ เบื้องล่างนั่นคือแต่ละชีวิตที่กำลังดำเนินไป ตามแต่ละเส้นทางของความใฝ่ฝันของผู้คนที่ยังอยู่ ภายไต้ท้องฟ้าที่เธอได้จากไป ในค่ำคืนนี้ แล้วความฝันของฉันล่ะ ?….. รอยยิ้มที่สวยงามและดูแสนเศร้าของเธอผู้เป็นสุดที่รักของฉัน มือที่ผ่ายผอมและหยาบกร้านที่กุมมือของฉันไว้สั่นเล็กน้อย คำพูดที่หลุดออกมาอย่างยากเย็น แต่ฉันคงไม่มีวันลืมเลือนเลยสักนิด.. ภาพของเธอที่ฉันชินตาอยู่เสมอ คือภาพผู้หญิงในชุดคนไข้ของโรงพยาบาล กับสายระโยงระยางทั้งหลายที่คอยพยุงร่างที่ล้าเต็มทนของเธอ ให้ยังอยู่ได้ สายตาของเธอมักจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ฉันไม่อาจรู้ได้ว่าสิ่งที่เธอเห็นคืออดีตหรืออนาคตของตัวเธอหรือของไคร แต่มันก็ทำให้เธอต้องสะอื้นออกมาเบาๆ อยู่นั่นเอง ฉันมักจะได้ยินเสียงเธอเช่นนั้นเธอและรู้สึกได้อยู่เสมอ… มันยากที่จะไม่ร้องไห้โศกเศร้าตาม แต่ในเมื่อฉันก็รู้ดีว่าโอกาสที่เธอจะรอดมันน้อยเหลือเกิน เธอเป็นมะเร็งปอดขั้นสุดท้ายแล้ว เป็นมะเร็งปอดทั้งๆ ที่ไม่เคยสูบบุหรี่ แต่เกิดจากการทำงานตรากตรำเดินขายของ บนท้องถนนไฟเขียวไฟแดงที่เต็มไปด้วยควันพิษรถยนต์และแดดจากดวงอาทิตย์ที่แสนร้อนแรง คำวินิจฉัยของแพทย์คือ เธอได้รับพิษจากควันยานยนต์มากจนอันตรายถึงแก่ชีวิต…. ……..จนวันเวลาสุดท้ายของเธอที่จะยังคงอยู่คู่กับฉันก็มาถึง….
…ดวงตะวันในใจของฉัน ที่ได้คอยฉายแสงสว่าง คอยไห้ความอบอุ่นความกล้าหาญ ไห้ชีวิตไหม่ของฉัน มันจะริบหรี่ๆ ค่อยๆเคลื่อนดับ… จนสุดท้ายแสงสุดท้ายของเธอที่เป็นดั่งตะวัน จะมอดดับสนิทลง……………. จนมันไม่มีทางที่จะขึ้นกลับมาฉายแสงไหม่เหมือนเคย… จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่รู้ว่าอะไรที่พรากเธอไปจากฉัน รู้แต่ว่าโลกนี้ไม่มีความยุติธรรมเอาซะเลย เธอผู้แสนดี เธอผู้แสนงดงาม เธอผู้เข้มแข็งและอ่อนโยนกว่าใคร ในชีวิตของฉัน ทำไมต้องมาจากไปอย่างทรมานด้วย ทำไม…… มองไปทางไหนก็เคยมีแต่เธอ สถานที่ที่ฉันและเธอ…อยู่เคียงข้างกันเสมอ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเวลาของเรามันจะสั้นขนาดนี้ ยังมีอะไรอีกมากมายที่อยากจะทำให้เธอมีความสุข ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่อยากจะเล่าให้ฟัง มีอะไรมากมายหลายอย่างที่ฉันอยากไห้เธอได้เห็นด้วยตาที่ดูเศร้าๆของเธอ… แต่ตอนนี้คงไม่ได้แล้วสินะ เธอคงไม่อาจจะได้ยินอะไรอีกแล้ว พวกผู้ใหญ่ชอบบอกว่าเธอไปอยู่สถานที่สุขแสนสบายแล้วที่บนฟ้าไกลๆ โน่น แต่ฉันว่ามันไม่จริงสักหน่อย มองครั้งใดก็เห็นแต่ความว่างเปล่าในช่องว่างของหมู่ดาว…….เท่านั้น ที่ว่า เวลาจะช่วยรักษาทุกอย่าง นี่น่ะก็คงจะจริงล่ะมั้ง เพราะอย่างน้อยในตอนนี้ ฉันก็ยังอยู่ที่นี่ ทั้งๆ ได้ที่สูญเสียคนฉันที่รักที่สุดไปแล้ว ฉันยังคงอยู่แม้จะไม่มีคนที่รักฉันและฉันก็รักเขามากที่สุดเช่นกัน อีกต่อไป…แล้ว …..มันช่างแสนยาวนานเหลือเกินกับเวลาที่ผ่านไปโดยไม่มีเธอ รู้ไหม…มันน่ากลัวมากเลยนะ ที่วันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาแล้วก็ตระหนักว่า ฉันจำเสียงของเธอไม่ได้แล้ว ฉันไม่อาจจะจำภาพที่เธอยิ้มไห้ฉันเป็นครั้งสุดท้าย …..ความรู้สึกที่ฉันคงมีกับเธออยู่เสมอ…ได้ลบเลือนไปจากใจและความทรงจำ จุดสิ้นสุดอยู่ที่ไหนหนอ…. แล้วฉันพอจะหวังให้เราพบกันอีกสักครั้งได้ไหม
ถ้าในชาติภพหน้ามีอยู่จริง และถ้าไม่เลยจนเกินไปนักสำหรับเธอที่ฉันคิดว่าเธออาจจะรอฉันอยู่ ในวันครั้งหน้าสักวันนึงเราก็อาจจะได้พบกันใช่ไหม ถ้าเธอรู้เข้า เธออาจจะเอื้อมมือที่ผอมบางเขกหัวฉันแล้วว่าพูดอะไรเพ้อเจ้ออยู่เหมือนเคยนะ … แต่ขอให้ฉันได้หวังเถอะ มันเป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน …ที่มันแสนจะมีค่า บางทีมองคนเขาคุยกันกะหนุงกะหนิงประสาแม่ลูก ก็อดอิจฉาไม่ได้สักที แต่อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่เคยคิดอยากจะเป็นแบบเขาเลยสักครั้งเดียว เพราะเธอเท่านั้นที่ฉันจะเรียกว่า “แม่” ไม่มีใครจะมาแทนที่เธอนับจากนี้ และ ตลอดไป…. สิ่งที่เธอเคยสอนไว้ ฉันจำได้อยู่เสมอ และจะทำให้ได้อย่างที่ไม่ให้เธอต้องอายใคร ถึงมันจะยากอยู่บ้าง แต่อย่างหนึ่งที่เธอมั่นใจได้เลยคือฉันจะเข้มแข็ง ฉันจะไม่หวั่นไหว ฉันจะไม่ยอมแพ้ …….เพราะฉันได้ผ่านความเจ็บปวดที่สุดมาแล้ว ขอฝากความรักความคิดถึงทั้งหมดไปกับแสงกะพริบของดาวดวงน้อยๆ ที่ส่องแพรวพราวนภาอยู่แสนไกล ที่ฉันยังเชื่อ เผื่อว่าเธออาจจะยังอยู่ที่ไหนสักแห่งในอีกฟากหนึ่งของเวิ้งฟ้าในความมืด…แห่งนี้ ความฝันของฉัน ก็คืออยากเป็นอย่างที่เธอเป็น…. รู้อยู่ใช่ไหมคะว่า รักและคิดถึง “คุณแม่” ตลอดไป…………….. …อยู่ภายใต้แสงดาว…ที่ส่องแพรวพรานภาอยู่ไกลแสนไกล… ..หลับตายังฝันใจยังจดจำ…เพราะเธอยังอยู่เคียงใจฉัน ….เปรียบดั่งเช่นสายลมที่ผ่านที่กระทบกายและใจหนาวสั่น ห่างไกลยังรักอยู่….โปรดจงได้รู้…ว่าความคิดถึง ส่งผ่านมายังฟ้าไกลไห้เธอเข้าใจ..แม้ตะวันยังลับลาไกลดับไป …นานเท่าไหร่อยู่ในใจฉัน…ว่าความคิดถึงของใจ… หมู่ดาวมากมายร่วมเป็นพยานแห่งรัก…ข่มตาหลับแล้วใจยังรุมเร้า. ……..ว่าคิดถึงเธอ……… ว่าความคิดถึง…….ส่งผ่านมายังฟ้าไกลไห้เธอเข้าใจ …..แม้ตะวันจะลับลาไกลดับไป นานเท่าไหร่อยู่ในใจฉัน ว่าความคิดถึงของใจ….หมู่ดาวมากมายร่วมเป็นพยานแห่งรัก …ข่มตาหลับแล้วใจยังรุมเร้า ………..ว่าคิดถึงเธอ…….
เพื่อนๆ อาจยังไม่ทราบว่าในหนังสือกินเนสบุ๊คนั้น ประเทศไทยของเขามีสิ่งที่ได้รับการบันทึกไว้อย่างนี้เป็นจำนวนไม่น้อยทีเดียว …แต่มีบางสิ่งที่บันทึกในความทรงจำของฉันที่ยิ่งไหญ่ที่สุด จากวันนี้…และต่อๆไป

เรื่องราวเกี่ยวกับวันแม่อื่นๆที่น่าสนใจ